Jobs @ De Wingerd

Mia De Brabander: een creatieve duizendpoot

Wat is precies jouw functie hier, want de officiële beschrijving “leef- en wooncoördinator” is zeker een term die de lading niet dekt?

“Nee, mijn taak is heel ruim en draait vooral rond animatie, maar dan in de breedste zin van het woord. Er zijn twee niveaus waarop in De Wingerd aan animatie gedaan wordt. Enerzijds zijn er de afzonderlijke leefgroepen met elk hun eigen kleine cluster van bewoners. Voor hen moet het leven aangenaam gemaakt worden door activiteiten te organiseren, afgestemd op wat ze nog kunnen, en in een omgeving die ze herkennen als gezellig en huiselijk. Berk, Linde, Wilg en Plataan hebben eigen animatoren, die van alles ondernemen met de hun toevertrouwde mensen. Zij staan ook in voor de aankleding van de leefruimten. Die animatoren verzetten daar heel veel werk. Ik word daar bij betrokken maar hou me eerder op de achtergrond, ik ben hun aanspreekpunt en werk vooral ondersteunend.
Mijn belangrijkste rol ligt op het niveau van De Wingerd als geheel. Ik zorg voor de coördinatie van alle overkoepelende activiteiten. En ik sta in voor de decoratie van alle gemeenschappelijke ruimten: hall, gangen, cafetaria… Dat kan ik natuurlijk niet op mijn eentje. Een team van een 60tal vrijwilligers staat naast en achter mij. Hun hulp is onmogelijk te overschatten. Maar die groep moet gestuurd worden, er moet nieuw bloed gezocht worden, de blijvers moeten af en toe geënthousiasmeerd worden. Dat doe ik , en met veel plezier.”

De overkoepelende activiteiten: wat betekent dat concreet?

“Dat zijn de kerstfeesten, Valentijn, carnaval, Pasen, de uitstap naar Planckendael, de zomeranimaties, de herdenkingsviering van 1 november, St. Niklaas… noem maar op. Hier ben ik steeds de locomotief die de trein op gang trekt en naar de vooropgestelde bestemming voert. En ik wil nogmaals benadrukken dat die trein veelal heel veel wagonnetjes telt die allemaal even hard en gemotiveerd meebollen om het geheel tot een goed einde te brengen. Ik doe hier niets alleen. Er zijn de animatoren waarover ik het reeds had, maar ook de verzorgenden, de kinesisten, de mensen van de onderhoudsploeg, het keukenpersoneel, de techniekers, de lui van de sociale dienst, de administratieve krachten, de mensen van het expertisecentrum, te veel om op te noemen. En allen engageren zich om dat ietsje meer telkens weer op te brengen. En er zijn “mijn” vrijwilligers waarop ik steeds terugval: zij sleuren en verhuizen, bouwen op en breken af, versieren, serveren aan tafel en ruimen af, tekenen en knutselen, doen de aankopen, kokkerellen…”

“Naast de grote feesten zijn er de regelmatig terugkomende week- of maandextra’s: de dessertnamiddagen, de restaurantdagen, de bewegingsmomenten, de misvieringen, de dansevenementen, de marktbezoeken. Hier is mijn rol eerder klein en wordt het leeuwenaandeel door anderen verricht, maar toch…
Een monument van ons tehuis is natuurlijk de cafetaria. Ook hier sta ik in voor de regelmatige bezetting, stel de lijsten op en volg ze op, zodat dagelijks tussen 14u en 17u30 elkeen zijn natje en droogje kan krijgen. Maar opnieuw benadruk ik het: de uitvoerders zijn alweer de vrijwilligers.
Heel veel tijd en energie kruipt in het op gang trekken en het kenbaar maken van al wat te gebeuren staat: het ontwerpen van decoraties, het opstellen en uitprinten, ophangen en opsturen van teksten allerhande: uitnodigingen, menu’s, programma’s, kalenders, affiches, kaarten. Soms zijn het slechts krabbeltjes maar veel vaker zijn het kalligrafische kunstwerkjes, kleine schilderijtjes of originele hebbedingetjes die altijd eerst bedacht moeten worden, als idee vervolgens rijpen en tenslotte concreet uitgewerkt worden.”

Welke opleiding heb je gevolgd om zo’n gevarieerde maar vooral ook veelzijdige job aan te kunnen?

“Ik heb ergotherapie gestudeerd in Gent en dat is best wel de juiste vorming geweest maar veel heb ik ook geleerd door als kind naar het jeugdatelier te gaan, en later door allerlei bijscholingen te volgen: van bloemschikken tot zijdeschilderen en keramiek; ik heb het allemaal gehad. Ik ben trouwens goed in het stelen met mijn ogen: kijken, ontleden en dan creatief aan de slag gaan met wat ik zag, wat ik weet en wat ik kan.”

“ Verantwoordelijkheidszin en het vermogen om leiding te geven leerde ik dan weer in de jeugdbeweging. Ik ben ook niet verlegen om iemands hulp te vragen, integendeel: mijn ervaring is dat mensen graag ingaan op zo’n bede, vaak gecharmeerd zijn als ze persoonlijk aangesproken worden en dan ook heel wat inzet opbrengen om te helpen. Moeilijker is het om het vlammetje blijvend brandend te houden.”

Met de bewoners zelf heb je niet direct te maken. Vind je dat een gemis?

“Indirect kom ik wel voortdurend in contact met de mensen hier en dat schrikt mij helemaal niet af. Vóór ik naar De Wingerd kwam heb ik 18 jaar bij mentaal gehandicapten gestaan. Met hen werkte ik op een heel speelse manier en dat is hier niet altijd van toepassing maar de ervaringen van toen komen mij hier goed van pas. En natuurlijk heb ik heel veel te maken met de familie van onze bewoners en ook dat is een aangenaam aspect van mijn activiteiten hier. Makkelijk is het niet altijd, omdat mensen erg gevoelig en kwetsbaar zijn, maar ook erg ontvankelijk. Het maakt van mijn werk een boeiende opdracht.”

Mia, op papier werk je hier parttime. Zijn er inderdaad momenten waarop je kan uitblazen, weken waarin je het wat rustiger aan kan doen?

“Ah, er zijn de héél drukke weken in de maanden mei, juni, november, december en januari en daarnaast zijn er de drukke maanden: dat is dan de rest van het jaar. En uitblazen! Wat is dat eigenlijk? Moet ik er dat ook nog bijdoen?” (lachend)