Een mooie tekst of gedicht werkt soms als een spiegel:
we herkennen onze eigen gevoelens in de woorden van anderen,
we kunnen ons inleven in wat de ander ervaart.
We bieden u hier een aantal gedichten of teksten aan over
het thema dementie. Heeft u zelf een mooi gedicht of een sprekende
tekst die hier niet zou misstaan, stuur hem ons per mail.
MAMA
Ik
was haar
Ik kam haar haar
Ze is mijn moeder
Ik
kleed haar aan
Breng lipstick aan
Ze is mijn moeder
Ik
knip haar nagels
Masseer haar voeten
Ze is mijn moeder
Ik
zoek de beste pampers
Voor haar uit
Doe op het toilet
Haar broek uit
Ze is mijn moeder
Ik
kijk haar aan
En lach haar toe
Waar
is mijn mama
Toch naar toe ?
*
* *
Ik
voel een deel van haar
In mij
Sterker dan ikzelf zou willen
Nu mijn kinderen
Het nest uitvliegen
Ervaar ik leegte en gemis
En
het feit
Dat zij
Er niet "echt" meer is
Is om te gillen.
*
* *
Ik
hang nog aan elkaar
Met enkel wat woorden
Flarden van nazomer
Stukjes gemis
Een liedje in de ochtendmist
Ik
pak mezelf bijeen
Zucht diep en luid
Doe schoenen aan zonder geluid
En
kijk daar sta ik weer
*
* *
En
altijd
Weer
Die stilte
Die jou
Omringt
Die me dwingt
Om naar mezelf
Te kijken
Die me dwingt
Om naar mezelf
Te luisteren
Om
Stil te staan bij
En dan weer
Die stilte
Die stilte
Die me
Confronteert
Me blokkeert
Me een krop
In de keel geeft
Een stilte met twee
Ik kijk je aan
En ik
Ween
*
* *
Mama
Ze
neemt haar vork
als een vioolstok
daarmee
strijkt ze in haar bord
met puree
erop
Is
zij een
afscheidsmelodie aan het spelen ?
Of een vrolijk lied ?
Ik weet het niet
De noten blijven steken
Ik
voel haar
meer én meer
vervreemden.
*
* *
Voor
mama
Ik
zie je zitten stiller en stiller.
Een stilte die om te snijden is.
Ik
zie je ogen doffer en doffer.
Een donkerte zonder enkel licht.
Ik
wil wel zinnen voor je verzinnen.
Je hart verwarmen diep van binnen.
Zodat je weer dezelfde bent.
En
ik plaats honderd richtingaanwijzers.
Die allemaal naar liefde wijzen
en je de weg terug herkent.
Ik
voel je vallen dieper en dieper.
Een diepte die echt dreigend is.
Ik
wil je wel houden hechter en echter.
Maar je handen kunnen het niet.
Ik
moet nog wennen aan al dat nieuwe,
zonder jou en mij te verliezen.
Maar vertrouw me, we komen er wel.
Dan
lachen we samen om al het rare.
Dan strijk jij me weer door de haren.
En ik droog al je tranen op.
Ik
wil je wel houden hechter en echter.
Maar je handen laten me los.
(geschreven door Marleen Peeters, dochter
van mw. Kerssebeeck)
Vorige selecties:
|
